O poetykę baśni: w odpowiedzi na interpretacje psychoanalityczne i formalistyczne ". Nie jest to jeszcze jedna książka o baśniach, ale raczej poetyka baśni, w której autor – w przeciwieństwie do przedstawicieli psychoanalizy, a zwłaszcza B. Bettelheima, z którym otwarcie polemizuje – wystrzega się interpretowania za wszelką cenę cudownych i fantastycznych historii. Pierre Peju sugeruje raczej, byśmy wsłuchali się w ich głosy, podążyli zaznaczonymi ścieżkami, nieustannie kreśląc mapę dziwnych miejsc, magicznych działań i przeobrażeń. Możemy wszak zanurzyć się w opowieści, dać się porwać narracyjnym nurtom, nie rozstrzygając raz na zawsze o ich znaczeniach. Peju buduje sieć powiązań między tradycyjnymi baśniami a literackimi opowieściami niemieckich romantyków. Pojawiają się tu motywy cienia, automatów, mandragory, luster i zagubionego odbicia, znane z literatury i wciąż żywe w naszej podświadomości."